Πολλές φορές πνιγόμαστε σε μια κουταλιά νερό.Θέλουμε τόσο πολύ κάτι κι όμως διστάζουμε.Θέλουμε να ζήσουμε τη στιγμή αλλά όταν αυτή έρχεται εμείς κάνουμε πως δεν τη βλέπουμε.Κωφεύουμε στις ανάγκες του εαυτού μας.Κι όμως πόσο λάθος κάνουμε!Τυρρανιόμαστε, κλαίμε, πιέζουμε τον εαυτό μας,κι όταν αυτός βρίσκει τη λύση ασθμαίνοντας, εμείς τον ακυρώνουμε αλύπητα.
Κάνουμε ακόμη μια φορά πίσω…
Ξεχνάμε τις ανάγκες μας, τις επιθυμίες μας, τα θέλω μας.Προσπαθεί να πρεσβεύσει για μια ακόμη φορά η λογική.Αλήθεια ποιά είναι η λογική;Με ποιό δικαίωμα βασανίζει την καρδιά μας;Ποιός της δίνει αυτό το δικαίωμα; Είναι μακρύς ο δρόμος από το ΠΡΕΠΕΙ στο ΘΕΛΩ. Κι εγώ θέλω.Και σε αυτό το δρόμο δε θέλω πυξίδα, χάρτη ή άλλο σύγχρονο μέσο προσανατολισμού. Θέλω εμένα και με θέλω όπως είμαι.Με τις αδυναμίες μου, αυθεντικός και συνάμα κάλπικος.
Πραγματικά ποιός θα με κρίνει;
Εαυτέ μου προχώρα! ΕΙΜΑΙ μαζί σου.Πέσε στη φωτιά και αλώσου.
Μεταξύ μας, σιγά μη καείς…
